* * *

დღეს იყო, ეკლდა რვა საათს ცოტა:
გაუქროლა დიდ ლიუბლიანკას
ვით ტყვიამ, - სდევდა თოვლის კოჰორტა
მარხილს და სადღაც გაჰყვა ნიავ-ქარს.

ხმა ჰქონდა სიცილს, ზანზალაკების...
და ჩემი მზერა თქვენ მოგეყინათ:
წითური ქურქი, ბეწვით ნაქები,
ვიღაც მაღალი - გახლდათ ფერ-წყვილად!

უწინ სხვასთანაც იყავით, როცა
მარხილით ჭრიდით ახალ ბილიკებს,
უძვირფასესთან - ბედმა რომ მოგცათ, -
ჩემზე სასურველ ხმად რომ ლიკლიკებს.

ლაღი სამყარო, მწუხრიც თავს ირთობს!
საჩუქრებს ფანტავს თბილი თათმანი...
ნამქრიან ქარებს მისდევდით თითქოს,
ქურქს ქურქ-შერწყმულნი და მზერით - თვალნი.

და ბუნტი ატყდა უსასტიკესი,
და თეთრი თოვლი დაემხო ცერად.
სულ ორი წამით - არაუმეტეს -
მოგსდევდათ ჩემი ამაო მზერა.

და ქურქს ვუსვამდი მტევანს ურისხვოდ -
მეც და ჩემს ქურქსაც ჟრჟოლა გვეყოფა...
ჰო, თქვენს პატარა ”კაის” ვგულისხმობ,
შემოგეყინათ თოვლის დედოფალს.





***
Сегодня, часу в восьмом,
Стремглав по Большой Лубянке,
Как пуля, как снежный ком,
Куда-то промчались санки.

Уже прозвеневший смех...
Я так и застыла взглядом:
Волос рыжеватый мех,
И кто-то высокий - рядом!

Вы были уже с другой,
С ней путь открывали санный,
С желанной и дорогой, -
Сильнее, чем я - желанной.

Мир - весел и вечер лих!
Из муфты летят покупки...
Так мчались Вы в снежный вихрь,
Взор к взору и шубка к шубке.

И был жесточайший бунт,
И снег осыпался бело.
Я около двух секунд -
Не более - вслед глядела.

И гладила длинный ворс
На шубке своей - без гнева.
Ваш маленький Кай замерз,
О, Снежная Королева.

Марина Цветаева