შენ კარგად იცი და უკეთ ხედავ
რომ ვეღარ ანთებს
გამომქრალ ბუხარს,
წელში მოხრილა ამაყი დედა
წარსულის ლანდებს
მუხლებზე უდგას.

მან კარგად იცის და მაინც ფიქრობს
გჭირდება სითბო,
უსიზმროდ გძინავს,
ავანთებ ბუხარს, "გაუძელ შვილო"
"ახლავე შვილო"
მყუდროა ბინა.

ზეცაში ისევ იმტვრევენ თითებს
გაყინულ თითებს,
უთუოდ მოთოვს,
გზას წინაპართა უსიტყვოდ მისდევ
გადებულ ხიდებს
არ უჩანს ბოლო.

დედის ცრემლებზე ხარობს ხორბალი
დედის ხელებზე
ნახავ იარებს,
სარეველები როცა მოთხარა
და რომ შეხედე,
ადამიანებს

  გამოეთხოვე, სამუდამოდ, მიხვდი, სუსტი ხარ
  ისეთი სუსტი, სარეველებს გაედგათ ფესვი
  დედის სულიდან გაიგონე უხმო მუსიკა
  და შენი სულის სახსოვარი უცრემლოდ შესვი.