არ მეშინია,
აქამდე ხომ ჩემით ვიარე,
დაგეშილია ამ უფსკრულის თავზე სვავები,
მაგრამ რა ვუყო სიყვარულის ფაქიზ ხვიარებს,
დასაღუპავად მხოლოდ მათ თუ დავენანები.

თუკი გეთმობი,
თუკი მართლა გავხდი სულერთი,
მთელი სულეთი გაიხარებს ჩემი დანახვით,
თითქოოს ბალახი ვყოფილიყავ,
ჰოდა, ქარი ქრის...
პეპელასავით ჩავფრინდები...
აღარ გადაგღლი.