ციოდა, ნისლი ფანჯარასთან ატუზულიყო და წასვლას არ ჩქარობდა. იანვრის სუსხიანი დილა თენდებოდა. ლამპიონების შუქი მკრთალად მოჩანდა. ტყუილად ენთო, არამგონია გზა გაენათებინათ. დღე იყო რაღაცნაირი ბეღურასავით მობუზული. მზეს ამოსვლაც არ დასცალდა ისე დაიწყო წვიმა, უცნაურად გაწვიმდა, თითქოს თოვლს დაასწროო. შვიდი  საათი იყო რამდენიმე ქოლგის მეტი არ ჩანდა ქუჩაში, ფანჯარასთან ვიდექი ჭიქით ხელში. წვიმის წვეთები შუშაზე უპარაშუტო პილოტებივით ეცემოდნენ. ნისლი უფრო და ძლიერდებოდა. ლამპიონის შუქებსაც ვეღარ ვხედავდი უკვე. წვიმაც არ აპირებდა გადაღებას. აივანზე გავედი, მესიამოვნა ცივი ჰაერი. მოაჯირზე რამდენიმე ბეღურა ჩამომსხდარიყო, გალუმპული, ცხვირჩამოშვებულები იყვნენ, აივნიდან ხელი გადავყავი, წვიმის წვეთები ხელის გულზე თითქოს ცეკვავდნენ. მესიამოვნა რაღაცნაირად. იანვრის წვიმა ნისლში დაძვრებოდა და ეცემოდა დედამიწას