თქვენს ძვირფას გვამებს
შავ ძაძებში აღარ ტირიან,
რული ედება
სევდიან
მ  ი  ნ  დ  ო  რ  ს...
ეგ სამარხები დამტვერილი
სარკის პირია,
რომელიც უნდა
სათუთად ვწმინდო...

როცა გეხებით,
თქვენ მეხებით
ასე მგონია,
ასე ვარსებობთ
ქ  ვ  ე  ყ  ნ  ა  დ
ჩვენ ორი,
ერთურთს ვამხნევებთ
და ვამარცხებთ
დროის გოლიათს,
რომელიც ცივად
ჩადგა ჩვენს შორის...

ეს სამკაულიც
რომ შემორჩა
სამარეს სნეულს,
ჩვენ ერთმანეთში
ვიპოვეთ, მგონი,
მარადისობა
ქ    რ    ი    ს    ტ    ე    ს
სისხლით
იახლებს სხეულს
და ჩვენსკენ  მოდის!