ფარდობითობის თეორია


ფარდობითია ყველაფერი ჩემო ჯიბრაილ,
(ამ წერილს შენთან გამოვატან მისტერ გალაჰერს,)
მე ჩემს ქალაქში საკუთარ თავს ვერ შევიბრალებ,
ჩემი ქალაქი ამინდებმა ისე გალახეს.

ფარდობითია სიყვარულის მკაცრი ლოგიკაც,
გულის სიღრმეში სიამოვნებს თურმე ნუ იტყვი,
რომც არ უყვარდე, მთელი გულით, მაგრად რომ გიყვარს,
მაინც გიღიმის, თითქოს რაღაც ნორმის გულისთვის.

ფარდობითია ქორწინებაც, პროსტიტუციაც,
(თუმცა ბიზნესი არის რისკი - მაინც არ ენდო,)
ზოგს ფიცი მუდამ ერთგულების რომ მიუცია,
ზოგისთვის უფრო სარფიანი არის არენდა.

ფარდობითია რელიგიაც, ფილოსოფიაც,
რომ არ ემთხვევა ქადაგებას ქცევა ქადაგის,
მაგრამ ხანდახან ხდება ლექსის ბოლო სტროფიდან,
რაოდენობა თვისებაში როცა გადადის,

მაშინ სიცოცხლე ყველა პრიზმას ისე გიბრმავებს,
სიკვდილსაც კოცნი, ცივ თვალებს რომ შემოგანათებს,
წერილს გაგატან, გადაეცი მისტერ ჯიბრაილს,
ფარდობითია ყველაფერი ჩემო გალაჰერ.



30 მარტი, 2011. ბათუმი



მაგდა. ღმერთი

წუხელ ოცნებები შემომაკვდა,
ძვლებში ჩავიმარხე სათითაოდ,
ნუღარ დამიჯერებ, ჩემო მაგდა,
ჩემო ტყუილებზე საფიცარო.

მაგდა, ნუ იქნები ჩემს იმედზე,
შუბლზე რაც მეწერა – გადაშლილა,
ცათა სასუფეველს ჩემში ვეძებ,
რადგან უფალია ცათა შინა,

სადაც ისე ცოტა ღრუბელია,
იქნებ სიგარეტის ბოლიც იყოს,
ზემოთ სულ ამაოდ – ნუ მელიან
ტყუილგამოლეულ პოლიტიკოსს.

ბნელში არაფერი რჩება რადგან,
თუ მზის აფეთქებაც შევიგრძენი,
სახეს ვერ დავმალავ, ჩემო მაგდა,
ნიღაბდაცხრილული შენი მზერით.

სისხლში ანკესებად გადასროლილ
ნერვებს წამოვეგო ახლა უნდა,
ღმერთი - შეკითხვების დასასრული,
როგორც ჩემი ექო - ახმაურდა.


7 ივნისი, 2011



ვარსკვლავთგოგონა


ის ბედნიერი გოგონაა, ოღონდაც სახე
გლუვი, ხასხასა ტკივილებით უშრიალებს.
ის მხიარული გოგონაა, ცხოვრების ლაღი
გამოსხივება, გამოქცევა ბნელი საკნიდან.
ის თავნებაა, ამაყია, მაგრამ რად გინდა –
მას ერთხელ ხმაში შეეპარა ცრემლები, რად ღირს
მარტო ის წამი, რომ უსმენ და გაჟრიალებს
ტანში ღმერთი და გულში მთელი ზეცის ავდარი.
ის ბევრისმცოდნე გოგონაა, მშვიდი, ლამაზი
ვარსკვლავებივით თვალები აქვს, ოდნავ გამდნარი
ყინულებია რომ უბრწყინავს მუდმივად ასე.

მან მომაბრუნა ამ უხეშ და მკაცრ სამყაროში,
უხილავია მისი ძალა, მისი სიკეთე
როცა არ სჯერათ, ის ბრაზდება და იბუტება,
მერე მკაცრის და დამცინავის ნიღაბს იკეთებს,
და მთელი სითბო უგროვდება ყელში ბურთებად.
მე კი უმისოდ ისე გავხმი, ისე გამოვშრი,
ჩემი მტვერია, რასაც სუსტი ქარი წამოშლის,
მზად ვარ გავეკრა ჯვარზე მასთან დასაბრუნებლად,
თუმც საკმარისი არის, რასაც აქ გავუძელი,
მან მომაბრუნა ამ ურწმუნო, ბნელ სამყაროში,
მისი მკერდია ჩემი ბოლო ნავსაყუდელი.

5 აპრილი, 2014