მაი, ხელები დამატოლე
როგორ გავდიდდით,
ვედიდგულებით ამ ცხოვრებას, მაგრამ ვიცი მე

ასე პატარა ქალბატონებს
გიჟებს მარტივით
ხშირად აგვიტანს შიში ანდაც უფრო სიცივე.

მაი, მტკივაო არ მითხარი
მაგრამ მეტკინა.
შენი უთქმელი სიტყვებივით ყელში მაწვება

წარსულიც, აწმყოც, მომავალიც და საფიქრალიც
ახლა შენია
ანუ შენ ხარ ცრემლი ღაწვებთან.

ვიცი, ბოლო დროს თბილისური თოვლის სახე მაქვს
მაგრამ გპირდები, გპირდები რომ უთუოდ მოთოვს

როცა საკუთარ არსებობას მზეზე გახედავ
როგორც მინის ბოთლს
დაინახავ ყველაფერს ისე-მიყვარხარ როგორც..

მაი, თვალებში ღმერთი გაგიკრთა
ჰო, იმ ცრემლივით, რომ არ მინახავს...