მიტოს მაროსაგან  :D

ძველზე  ოცნებით გადაივსო ფიქრის ტომარა,
შენ კი, გგონია, ჩემს საფლავზე ჰყვავის იები,
ეს უსასრულო განშორების ციკლი რომ არა,
ალბათ ყველაფერს მოზარდივით გაპატიებდი.

უკვე სინანულს მასპინძლობს და ათბობს ეს გული,
საათს ისრები დასცვივდა და დრო გაიყინა,
მხოლოდ სიზმრებმა, (არ გეგონოს ცხადში გემდური)
შემომინახა მე შენი ხმა, ისე ტლიკინა...

როგორც წასვლამდე ახსოვხარ და, დღემდე იმ სახეს
შემომაფეთებს, ისე სუფთას, ისე უმანკოს.
ვერ დააჩნია წლებმა კვალი. რომ დაისახე
სხვა მიზნები და ნამდვილს ალბათ, -ისევ უარყოფ,

ისევ არ გინდა რომ მორჩილად გაჰყვე  დინებას,
ისევ ემდური ბედის ბორბალს, აღმა მიმავალს,
მაგრამ,  წადი და ბოლოში ხომ გეცოდინება,
რომ სცადე მაინც, დაგეღწია თავი ზიზღსა და...

ახლა კი, ალბათ გგონია რომ დააგვიანე,
აღარ გყავარ და აზრი არ აქვს, წარსულში ქექვას.
ნუ გეფიქრება, წადი, შენი გზებით იარე,
მხოლოდ ერთს ვნანობ, ნეტა მაშინ მიყვარხარ მეთქვა...

14.06.2014წ