მიტოვებულია მთაში სახლები მრავლად,
ქალაქში რამდენი უსახლკაროაო, ვინ იცის..

მიტოვებულ სახლებს თავისი სურნელი აქვთ.
კარს რომ ჭრიალით შეაღებ და ნესტისგან წამოგახველებს.
მზეზე გახედავ და რენტგენზე გაშუქებული გულივით დაიწყებს ფეთქვას
დიაგნოზი: "აწუხებს მიტოვება, ნესტი და წარსულის ლანდები."

მკერდიდან აცლილ შვილებს ჭერიდან ჩამოსული ცრემლებით რომ დასტირის
და ბალახები, წლობით გაუცელავი ბალახები ჩადრივით მოუხურავს.
როცა ჩავდივარ სოფელში და შევდივარ ჩემს სახლში,
როცა მოვდივარ სოფლიდან და ვტოვებ ჩემს სახლს,
მახსენდებიან მიტოვებული სახლები და მრჩება იმედად მოხუცი ბებო
და სანამ ის მიგვატოვებდეს, არასოდეს წამომახველებს ჩემს სახლში.
მახსენდებიან მიტოვებული მოხუცები და მრჩება იმედად ჩემი თავი.
სანამ მე ვარსებობ არასოდეს დაიტირებს ჩემი სახლი მკერდიდან აცლილ შვილებს.

ჭირისუფლებად დნანან კედლები
ჭრიალებს კარი, ქარია ალბათ
ან დარდისაგან ჭრიალებს კარი,

წარსულის ხმები აგედევნება
და სახლი სახლად და კაცი კაცად,
რომ აღარ ვარგა, რომ აღარ არის.

ბალახებისგან ჩადრებს იკერავს
უჰაერობა.. სუნი აქვს ნესტის,
ნაფეხურს ვეღარ იხილავ გზებზე.

ტკბილი ძილისგან გამოფხიზლებას
წააგავს აწმყო, წარსულს რომ ებრძვის
და მოგონებებს შვილივით ეძებ
(რომ დაგეკარგა ქუჩაში, ქარში
მისი ხელი, რომ არ გიჭერს ხელზე)

დგანან სახლები თავდახრილები,
კედლის კუთხეში გატეხილ აკვანს
ქარი არწვეს და წარსულს აძინებს,

ჰო, ყველაფერი დაგავიწყდებათ,
ჭიშკარიდან იქით არავინ გყავთ და
სიმარტოვეა ყველა ნაბიჯზე.

ჭრიალებს კარი, ქარია ალბათ.
ან დარდისაგან ჭრიალებს კარი