"გაზაფხული შემოსულა, ლენ,
ბუდეები გაუწყვიათ ჩიტებს..."

მურმან ლებანიძე.

გაზაფხული შემოსულა, ლელ...
მიდი, სადმე დაემალე სევდას,
აღარა ჰგავს ეგ მკლავები ხმელს
და მაგ ტანით - წყალჩამდგარი ხე დგას.

მიდი, მაგრად მოეხვიე, ლელ...
დედამიწა ორსულია ახლა!
ვეღარ დაგრევს მარტოობა ხელს,
ამ გაზაფხულს იის სუნი ახლავს...

გაზაფხული შემოსულა, ლელ...
არად უღირს საფლავების დარდი.
შემოუსევს წითელ-ყვითელ ფერს,
ნუ იტირებ, მხოლოდ ისე ადი,

რომ არ მისცე დავიწყებას გზა...
ცოცხალი ხარ ესე იგი სძლებ
და მიზეზიც არ ყოფილა სხვა!
გაზაფხული შემოსულა, ლელ!...