იგონებენ ათას მიზეზებს,
რომ დაგვაბრალონ უმიზეზობა.
თითქოს დაჭერილია პოზაა ჩვენი განცდები.

მე რომ ზედმეტად პატარა ვარ ასე დარდისთვის
და შენ ზედმეტად დიდი,
მინდა ვიცოდე ვინ გაზომა დარდის ასაკი
ან რამდენია დაგვიდგინონ იქნება წელი.

მახსოვს, როდესაც ვაცილებდი ბოლოჯერ მამას
სუნთქვას ვიკრავდი და გზადაგზა ვყლაპავდი სიტყვებს
ვერდაღეჭილი ლუკმასავით,
რომ მადგებოდა პატარა გულზე.
მაშინ მითხრა მეზობლის გოგომ,
ის იქნებოდა თხუთმეტი წლის და მე კი ათის,
რომ პატარა ვარ ჯერ დარდისთვის,
პატარა ბავშვი
და არ მტკივა უმამობა ისე ძალიან,
რომ მე არ ვიცნობ პირადად სიკვდილს.
მხოლოდ ეს მახსოვს იმ დღიდან
და ბოლო კივილი, რომ დავინახე როგორ იწვა მამა კუბოში.
მე იმაზე მეტად აღარ გავზრდილვარ,
იმაზე მეტად აღარ მტკენია.

მაინტერესებს, ვინ გაზომა დარდის ასაკი,
რომ მე ზედმეტად პატარა ვარ
და მეყოლება ოჯახი,
ამიტომ უნდა მოვიშორო მხრებიდან ტვირთი.

რომ შენ ზედმეტად დიდი ხარ
და თან გყავს ოჯახი
ამიტომ არ გაქვს უფლება, რომ იდარდო ასე.

ვუფიქრდები და..
ტოლები ვართ
ჩვენი ასაკი ხომ ობლების ასაკია,
რომელიც მთელი ცხოვრებაა და თანაბარი.