ქალი ხარ როგორც ავაზა,
თან ნაზი როგორც ღიღილო,
უშენუდ არ მსურს სიცოცხლე,
ჩემი სიკვდილის სიკვდილო.

ჩუმი, ანკარა წყარო ხარ,
აფეთქება ხარ ატმების,
ეჯიბრებიან ერთმანეთს,
შენს დასახატად მხატვრები.

შემოგხედავ და ძარღვებში,
სისხლის დაიწყებს დუღილს,
შენა ხარ ზეცის ვარსკვლავი,
მე ერთი ბიჭი თუში.

ქალი ხარ, ქალი, რა ქალი,
ყაყაჩო ხარ და მდელო,
შენი მშვენების ჩრდილის ქვეშ,
ბრუნავს სამყაროს სფერო.