ერთ ჯადოსნურ ქვეყანაში, ღვთისაგან რჩეულ მიწაზე, იდგა ძალიან დიდი და საოცრად ლამაზი სასახლე, რომელშიც ენით აუღწერელი სილამაზის მაიმუნების მეფის ასული ცხოვრობდა.

  მეფის ასული, გარდა თავისი სილამაზისა, თავისი სიკეთითა და ნათელი გონებით გამოირჩეოდა, რის გამოც ამ სამფლობელოში ყველას ძალიან უყვარდა.

  ერთ დღეს, მეფის ასულმა ეზოში მდებარე ულამაზეს ბაღში სეირნობისას ძალიან მოიწყინა მარტოობისაგან და გადაწყვიტა, ეს ბაღი ყველასთვის ხელმისაწვდომი გაეხადა, რათა იქ გამეფებული მყუდროება ხალხის ჟრიამულს გაევსო. მეორე დღესვე გამოაცხადა მისი განზრახვის შესახებ და თავისი პირობაც დაურთო, რომ ყველას, ვინც ამ ბაღში დაიდებდა ბინას ან სტუმრად მივიდოდა, ბაღის ცენტრში მდებარე ულამაზეს აუზთან მოწყობილ პატარა ამფითეატრში სიმღერა უნდა ემღერა, ან საკუთარი ლექსები და ზღაპრები  წაეკითხა, რომ ყოველი დღე ამ ბაღში დღესასწაული გამხდარიყო.

  მალე ბაღი გაივსო სხვადასხვა ჯიშის ცხოველებითა და ფრინველებით, საკუთარი ნიჭის წარმოსაჩენად კუ და ბაყაყიც კი მოვიდნენ. რიგრიგობით ჰყვებოდნენ ლექსებს და მომღერლები კი დაბალი, წკრიალა ხმით ბანს აძლევდნენ ხოლმე.

  ერთხელ როცა შვლის ნუკრი ამბობდა თავის პირველ ლექსს, ხოლო ბულბული თავისი გალობით ავსებდა ამ ლექსის ჟღერადობას, მსმენელებს გამოეყო გომბეშო ყვარყვარე, ბულბულთან მიიზლაზნა და შესძახა:
-შენ ჰეი, ჩიტუნიავ, რაღაც ხმა გაგებზარა და მოდი, ახლა მე მივუმღერებ ნუკრს, ლექსის წერა არ გააძულო.რა საშინლად მღერიხარო.

ბულბულს მართალია შერცხვა, მაგრამ თან დააინტერესა, ჩემზე უკეთესი რა სიმღერა იცისო და მყისვე დაუთმო ადგილი.

  გააგრძელა ნუკრმა კითხვა და გომბეშოც ამღერდა. ისეთი საშინელი ხმა ჰქონდა, აუზიდან ოქროს თევზიც კი ამოხტა სანახავად, ვინ ყაყანებსო. სტუმრებს თითები ყურებში ეჭირათ, რომ თავი დაყრუებისაგან გადაერჩინათ. მეფის ასულიც შეაწუხა ამ ხმამ, მაგრამ სტუმარს არ აწყენინა და ბოლომდე მოუსმინა.

  როცა ლექსი და სიმღერა მორჩა, მეფის ასულმა ზრდილობის ნიშნად ტაში დაუკრა, რადგან ის უკრავდა ტაშს, სხვა სტუმრებმაც მეფის ასულს არ ვაწყენინოთო და ისეთი ტაში შემოსცხეს, ყვარყვარეს ეგონა მე ვარ და ჩემი ნაბადიო და ისიც იმ ბაღში, დაბინავდა. ერთი წარმატებით გაგულისებული, ყოველ დღე გავარდებოდა ხოლმე სცენაზე და აყრუებდა იქაურობას, რის გამოც დღითიდღე აკლდებოდა ბინადრები ამ საოცარ ბაღს.

  ერთ მშვენიერ დღესაც, როცა მეფის ასული ბაღში გავიდა წარმოდგენაზე დასასწრებად, ნახა რომ ლექსს ყვავი კითხულობდა, თუმცა ეს ლექსსაც არ ჰგავდა. სიმღერას კი ყვარყვარე მღეროდა, მსმენელი კი ერთი ბებერი, ყრუ ვირი შერჩენოდათ და ორი ოქროს თევზი აუზში, რომლების სულს ღაფავდნენ, რადგან გომბეშოს კვრცხევი ჩაეტარა აუზში და იქაურობა დაჭაუბებული და ამყრალებული იყო.

  მაშინ მიხვდა მეფის ასული, რომ სიკეთე ყოველთვის არ ვარგა, მაგრამ უკვე იმდენად გვიანი იყო, რომ აზრი აღარ ჰქონდა გომბეშოს გაძევებას. იჯდა ყალბი ღიმილით ჭაობად გადაქცეულ, ერთდროს ულამაზეს ბაღში და უსმენდა ამ საშინელ ხმებს, სასწაულის მოლოდინში, რომელიც არსაიდან ჩანდა.

17.07.2014