ჟანგბადს ვერ მაწვდიან ყრუ კედლები,
ცეცხლმა ამილოკა მთელი სახე...
დალაქულ წლებმა მე მომცეს არაფერი
და ის არაფერი დგემდე შევინახე!

ლამპის მოლიცლიცე ალი ციმციმებს და
შუშამ აირეკლა სევდით სიმარტოვე,
რადგან მე ჩავქრი და ლამპა კვლავ ანთია,
რადგან ყრუ კედლები ჩუმად მივატოვე...
გარეთ გავდივარ და ყელზე მებჯინება,
ჩაყლაპვამდე ვადაგასული იმედები -
ჭვარტლის გაშავებული ქარი მიმაქანებს,
ღრუბლებს და მთვარეს შორის ვიჭედები!

სამყარომ დაკარგა ფართო საზღვრები,
წითლად ამიფორაჯდა მთელი სხეული,
თვალებშიც წითელი ცეცხლი ჩამეგუბა,
ეს ფართო სივიწროვე არის მართლაც რჩეული!

უხეში ჰაერის ტალღა გავაგზავნე,
არა! უპრსწორედ ბრაზით მოვისროლე,
გაპოხილ მიწისქვეშა მილის მისამართით -
შურით გაბერილი ღრუბლები მოვიშორე!
მთვარეს შევხედე შევერცხლილ თვალებში და
ნარინჯის ფერი ცეცხლი მომეკიდა.
სხივებში გამახვია და მაშინ ვიგრძენი,
მე მას და ის ცის ჭერს, რომ ეკიდა!

მერე მომგიმარი მთვარეს მოვწყდი,
ცეცხლში გახვეულს ღიმილი შემეყინა,
ბნელ სივრცემ სწრაპად ხახაში მომიქცია,
წამოვხტი შეშფოთებით და მივხვდი რომ მეძინა.
სიზმარი დაკრეჭილ კბილებში მოვიქციე,
მისი დაჭერა არ იყო რთული,
ბოლოს მივხვდი, რომ "ეს იყო არაფერი"
და ისევ დავიძინე ტუჩებ მოკუმული.

ჟანგბადს ვერ მაწვდიან ყრუ კედლები,
ცეცხლმა ამილოკა მთელი სახე...
დალაქულ ღამემ მე მომცა არაფერი
და ის არაფერიც დგემდე შევინახე!