პოეტობა არ მინდა, უნიჭობას არ ვჩივი.
ცეცხლის ალის ფერი აქვს, ამ უფერულ სტრიქონებს.
გალია რომ არ მქონდეს და რომ მყავდეს არწივი,
სტრიქონით დავიჭერდი, ალბათ ვერ დამიმონებს...

წერა ჩემთვის შვებაა, დიდი თავისუფლება,
სისხლი გულს მონაწოლი გრძნობას რომ ეუფლება.
ტკივილს მიმომიფანტავს, მიცამტვერებს ნაპირებს,
როცა გული მიცემს და ლექსის წერას აპირებს...

მაშინ ფრთები მესხმის და ცის სიმაღლეს გავცდები,
ირგვლივ მრავალფერია, ბულბულებიც გალობენ,
ღრუბლებს ავეფარები, მთვარეს ლოყებს ვუკოცნი,
ვარსკვლავები მღერიან და ღმერთებიც მწყალობენ...

წერას როცა მოვრჩები, რეალობას ვბრუნდები -
სევდიანი გარემო, ისევ შავ-თეთრ ფერებში.
ლექსის წერას მოვრჩები და მაშინათვე ვრწმუნდები -
წამიერი სამოთხეა კალამი ჩემს ხელებში...