ზოგიერთი, არასდროს სჩადის სიგიჟეს.
მე კიდევ, ხანდახან სავარძლის უკან ვიკუნტები
3 ან 4 დღით.
იქ მპოულობენ ხოლმე.
ქერუბიმიაო, ასე იამბობენ
და ღვინოს მასხამენ დაღებულ პირში;
მკერდზე ზეთს მაწუწებენ
და მიზელავენ.
შემდეგ კი, ოხრვით აღმსდგარი,
ბურდღუნით, მრისხანებით
და მათი და სამყაროს ერთად შეჩვენებით,
გარეთ ვაპანღურებ ხოლმე ყველას - გაზონზე.
უკეთესად ვგრძობ თავს,
როცა ტოსტერს და კვერცხს მივუჯდები,
მცირე მელოდიის ღიღინით,
უეცრად გარდავიქმნები ხოლმე ვარდისფერ,
საყვარელ და მაძღარ ვეშაპად.
ზოგიერთი არასდროს სჩადის სიგიჟეს.
მართლაც და რა საშინელ
ცხოვრებას უნდა მისდევდნენ...


Some People


some people never go crazy.
me, sometimes I'll lie down behind the couch
for 3 or 4 days.
they'll find me there.
it's Cherub, they'll say, and
they pour wine down my throat
rub my chest
sprinkle me with oils.
then, I'll rise with a roar,
rant, rage -
curse them and the universe
as I send them scattering over the
lawn.
I'll feel much better,
sit down to toast and eggs,
hum a little tune,
suddenly become as lovable as a
pink
overfed whale.
some people never go crazy.
what truly horrible lives
they must lead.