დღეს წითელზე გადავჭერი გზა.
ეს მოხდა დილის 9საათზე
და თუმცა ახლა უკვე ღამის სამი საათი,
ვერაფრით მოვისვენე.
სრულიად შესაძლებელი იყო დამჯახებოდა მანქანა
და ვიღაცას იძულებულს გავხდიდი მთელი სიცოცხლე
ეცხოვრება დანაშაულის გრძნობით..

რითი ვარ იმ გოგოზე მეტი ქუჩაში ხატებს რომ ყიდის.
ვიღაც ქალმა უთხრა ნაკურთხი არ არის
ვერ ვიყიდიო.
მშობელი მყავს ავად ამიტომ ვყიდიო.
ვიყიდე.
გულზე მადევს ახლა ის ხატი
და დამეფიცება, რომ ნაკურთხია.

ხშირად ჩემი თავი ყელში ამომდის
და იმ ბურთივით მეჩხირება
ბავშვობაში ტირილს დროს რომ ჩნდებოდა ხოლმე.

წლები მაყრიდი მუჭა-მუჭა თვალებში ნაცარს,
მტკივა მეთქი გითხარი ერთ დღეს,
ყურებზე აიფარე ხელი.
წლები ვუყურებდი შენს ზურგს
არცერთხელ შემობრუნდი.
ხანდახან მინდება ვთქვა "ფეხებზე მკიდია,
წადი შენი" ან რამე მსგავსი,
მაგრამ საკუთარი ადამიანობის ციხეში გამომკეტეს.
სჯობდა არ დავბადებულიყავი,
ან თუ დავიბადე ისეთი მაინც,
რომ მეთქვა
"წადი შენი.."

მთელი ღამე არ მასვენებენ ადამიანთა სახეები.
გამოწვდილი ხელები,
მოწოდებული ხატები,
ზურგები,
ზურგები,
ზურგები..

რამდენჯერ უნდა მოკვდე, რომ დაგასაფლავონ..