მას თომა ჰქვია, შავი თმა აქვს და როცა ნანას
ვუმღერი, ვგრძნობ, რომ დედამიწა არის აკვანი
და ჩვენს შვილს ვარწევ,

ყოველთვის, როცა სახლიდან გახვალ
მე ხელებს მხრებზე შემოგალაგებ
იმ ქალის ლოცვას გაგატან გზაზე,

რომელიც ყოველ საღამოს ჯდება
ფანჯრის რაფაზე და როგორც წინათ
შეყვარებული თვალებით გელის,

უკვე დიდია, ქალია, დედა
და თუმცა დიდი არ არის ბინა
ჰო, თუმცა ბევრი არაა წელი-

რაც სახლში გხვდება და ყოველ დილით
ხელს მხარზე გადებს
და ლოცვას გატანს,

მან უკვე ერთი გაჩუქა შვილი
შენ უკვე მარტო აღარ ხარ გზაზე
შენ-ჩემი ქმარი, შენ-თომას მამა..