გამთენიისას წავიდა ტყეში
მოხუცი კაცი და ცულის ტარზე,
რომელზეც წლები ცხოვრობდა მარტო,
ხეების ცრემლი იყო ლაქებად
და ტყეს შვილმკვდარი ქალივით შეშლილს
ოდესღაც ჩვილი ფესვებით სავსე,
რომლითაც ახლა ცივ სახლებს ვათბობთ
ტკივა შვილები და ენანება.
გადატყნდნენ წელში, მტკივაო, ვაი,
მიწამ თვალები დაახუჭინა
და სანამ ზამთრის დღეები დადგა
და სანამ თოვლი დაიდო გზებზე,
მოხუცმა მშვიდად დახუჭა თვალი.
სხეულს გაუჩნდება განა სულს ჭია
შეჭამს მიწაში, ქალმა და კაცმა
ეზოში ნახეს ხეები, შეკრეს
ოთხი ფიცარი და როცა დაბლა
ჩაუშვეს კაცი,
როცა სოფელში ზამთარი დადგა,
ტიროდა ტყე და ტიროდა სახლი
ჭირისუფალი ქალების ნაცვლად..