როცა უზნეობას ახლავს აპათია,
მერე შენთან მოვალ უტიფარ თვალებით...
მაინც შენ მოგმართავ-
ღმერთო მაპატიე...
ხვალ ისევ ვიქნები ყელამდე ვალებით...
როცა უზნეობას არ უჩანს თავ-ბოლო,
მოვდივარ უტიფრად,
როცა კვლავ მჭირდები,
მერე გადაღლილი უკვე საბოლოოდ
ვხედავ ვილევი და
ნელ-ნელა ვმწირდები.
როცა უზნეობას უკვე ვეღარც ვამჩნევ,
როცა აღარ არის
აღარც აპათია,
როცა მომინდება ჩემგან რაღაც დარჩეს
ასე უტიფარი ვითხოვ
მაპატიე!...