სიბნელეა ირგვლივ...
გარეთ ქალაქს სძინავს.
შემოდგომა თითქოს იავნანას უმღერს
ბუნებას და იქაც,ცივ ნოებრის პირას...
აჩრდილები ისევ ლოცულობენ მწუხრზე.

გაშიშვლებულ ხეებს მოსდებიათ ჯანღი,
და ფოთლებიც თითქოს ცრემლებივით ცვივა.
ეტირება უფალს,სიმარტოვით დაღლილს...
აჩრდილები ისევ ლოცულობენ ცივად.

მესმის როგორ მოსთქვამს ჩემს სარკმელთან ქარი,
თითქოს უნდა რამე
საიდუმლო მითხრას.
მაგრამ,ვწევარ,როგორც (ალბათ) ცოცხალ-მკვდარი,
და ყურს ვუგდებ მხოლოდ ნოემბრისფერ წვიმას.

წვიმის წვეთებს მოაქვთ,სურნელება შენი,
ქარის მხოლოდ ესმის ატირებულ უფალს.
აჩრდილები მუდამ ილოცებენ ჩვენთვის,
აჩრდილები ჩვენთვის ილოცებენ მუდამ!..