ბეჩავი კაცის ცხოვრება
ვიწრო ყოფილა ბილიკი,
აქეთ ყვავილი დაათრობს,
იქეთ წყაროსი ლიკლიკი.

ადის და მწვერვალებიდან
ძეცას მისწვდება ჰგონია,
მოიხადავს და გამქრალა,
რაც ჰქონდა,არა ჰქონია.

მზით მოქარგული ქვეყანა
გულს უხარებდა წამითა,
სიკვდილი თურმე იმ გზაზე
ქვა-ღორღს უყრიდა ღამითა.

რამდენჯერ თეთრად გაშლილი
ნისლი შემოხვდა ფარადა,
ევედრებოდა უფალს და
მთვარეს  აწვდიდა ფარადა.

ჩაიჩეხა და ლოდები
წამოეწიენ კლდისანი,
ყვავილნი დასტირიან და
წვიმანი,ცრემლნი ცისანი

ბეჩავ კაცს განა ასცდება,
რაც მოუმზადა ბედმაო,
გაიხსენებენ ,იტყვიან
-ასე ინება ღმერთმაო