ცით მომევლინა-ანგელოზი,
ფრთები დამადო.
დედა! -მტკივაო ჭრილობები,
ჩუმად გამანდო.
          არ მოველოდი, ამ განწირვას
          იმედად-რჩენილს,
          რისი და ვისი იმედი მქონდა,
          იქნება-მხსნელის.
მე ვიქნებოდი-ორი წლისა,
ტიტინა ბავშვი,
ახლა კი დედი, დარდად და ოხვრად,
ჭრილობად დაგრჩი.
          როცა ავად ხარ,ან ტირიხარ,
          მოვდივარ-შენთნ.
          მე შენს გასაჭირს, დარდს და ტკივილს
          ზეციდან ვხედავ.
ვიცი ფიქრებით სულ ჩემთან ხარ,
სულ-მეფერები
მე შენს სიცოცხლეს, და-ძმებისას
ღმერთს-ვევედრები.
            როცა პატარას დაინახავ,
            ტკივილი-გიპყრობს,
            და ამ ტკივილით ვხვდები დედი
            რომ შენთან მიხმობ.
რით განუგეშო, რითი გითხრა,
ჩემი-ნუგეში
დედებს უთხარი, რომ არ ჩკლან,
შვილი-მუცელში.
            ახლა კი წავალ და ცოტა ხნით
            მარტოდ დაგტოვებ.
            მხოლოდ ცოტახნით, სამუდამოდ
            არ მიგატოვებ.


                                            06.09.14 წ