ვუყურებდი შენს ფრთებაყრილ მხრებს
და არაფერი შემეძლო ლოცვის გარდა,
რომელიც არ მახსოვდა და გამოვიგონე:

"დღისთვის რომელიც გაგვითენა უფალს მადლობა
პურისთვის, სულზე რომ მიუსწრო ობოლ ყმაწვილებს,
დიდება უფალს, რომ ცოდვილი არ მიმატოვა
სიყვარულს დღემდე ლუკმა-ლუკმა რომ მინაწილებს.
გავკადნიერდი და ვედრებით შენთან მოვედი
წამლად უფალო, შენი ხელი ფრთებაყრილ მხრებზე
არ არსებობენ იარები, არა, დროებით,
ვერ გაქრებიან და უფრთებოდ ვერა და ვერ ვძლებთ.
ტკივა, მე ვხედავ როგორ ტკივა და როგორც თევზი
ჩავდივარ ფსკერზე და დაშრება სანამდე წყალი,
დავარღვევ ალბათ ყველა დუმილს და ლოცვად გეტყვი
შეუხორცე თქო, შეუხორცე ნატკენი მხარი.."