აღარაფერი არ გვჭირდება, გარდა ჩვენივე
არსებობაში აღმოჩენილ საკუთარ ღმერთის.
შენ ხვდები, თამუ, მარტოობას განაჩენი ვერ
გამოვუტანე. სიყვარულზე ან რაღა მეთქმის.

აღარაფერი არ გვჭირდება, გარდა ჩვენივე
არასახდენი ოცნებების, ხარისხით მეგა.
სხვებს რაღა უჭირთ, პოეზიას გადარჩენილებს
ასე მარტივად, ვინც ნაბიჯებს ზომავს და გეგმავს.

კართან ზამთარი სიცხიანი ბავშვივით გიზის
დადოს ამ თოვლმაც საბოლოოდ, ითოვოს თუ დებს.
უმღერის გოგოს შენს ოთახში ბებერი ბითლზი
ჩემთან ისევ სხვა გადაუფრენს გუგულის ბუდეს.

ამინდი გზაზე სურვილივით ამჩნევს, არიგებს,
წყვილი ღიმილის შესაფარად ვარდისფერ ქოლგებს.
ნეტავ წელიწადს კიდევ ერთი, სათადარიგო,
ჩვენთვის შექმნილი, სხვანაირი, სეზონი ქონდეს.

მაგრამ არ არის.
არც შენა ხარ უკვე წლებია.
შენი სიცოცხლე ეს ღამეა, მთვარე და ლექსი.
და თუ გაიგებ უბრალოდ რომ იუწყებიან
პოეტის სიკვდილს, არც თუ ისე ყვითელი პრესით

თქვი, რომ უყვარდი!
რა აზრი აქვს რას იტყვი შემდეგ!
განა სულ ერთი აღარ არის როგორ უცემდა
პულსი ჩემს მაჯებს? ან უიღბლო ოსტატის შეგირდს
რომ როსინანტიც არ მიგავდა სხვების ბუცეფალს.

და სიყვარულიც ფეხმოუცვლელ, ფერუცვლელ ისრიმს
გაგონებს, მე რომ ჩემში ვზარდე, მარტომ ვუარე.
ხალხმა რა იცის, შენც არ იცი, ძვირფასო, ის რომ
შენა ხარ ჩემი ბედის მთელი ავანტიურა.

კართან ზამთარი სიცხიანი ბავშვივით გიზის
დადოს ამ თოვლმაც საბოლოოდ, ითოვოს თუ დებს.
უმღერის გოგოს შენს ოთახში ბებერი ბითლზი
ჩემთან ისევ სხვა გადაუფრენს გუგულის ბუდეს.