ცრემლები ყელში გაჩხერილი ბურთით ჩავახშე,
უემოციო თვალებიდან დავღვრი კაეშანს,
და მერე, როცა მონატრებას შევჭამ ვახშამზე,
თავს აღარ მივცემ უფლებას რომ დარდში ჩაეშვას.
იმ ძველ ტკივილებს მივივიწყებ როგორც წერილებს,
რომლებშიც უწინ სიყვარულს და სევდას ვაქსოვდი,
ამ გულსაც მახრა ისე შეჭამს და თან შეირგებს,
როგორც მიწაში სემონახულ ბოლო კარტოფილს.
ვიცი იმედი მიმაცილებს კუბოს კარამდე,
და მხოლოდ ბოლოს მივხვდები რომ ფუჭი ყოფილა,
მაგრამ, რა ვქნა რომ ვერ დაგიდგი თუნდაც კარავი,
და ვერ შეგამკე სამკაულით საფირონისა...
30.10.2014