არ ვუღალატე, არც მოვკალ - ვწყევლე,
თვალებში უკვე არ მიმზერს, მხოლოდ.
ვცანი სირცხვილი - მისი სიბნელე,
ჩემს წყნარ ოთახში, ვით ხატ-სიმბოლო.

ხმა სულ დაეხშო და მოიხარა,
თეთრი ხელების მიმოხრით... და მე
ვიცი, ერთხელაც დამახრჩობს, დამა-
ხრჩობს დაძინებულს, სიზმარში, ღამე.

Не убил, не проклял, не предал,
Только больше не смотрит в глаза.
И стыд свой темный поведал
В тихой комнате образам.

Весь согнулся, и голос глуше,
белых рук движенья верней....
Ах! когда-нибудь он задушит,
Задушит меня во сне.