მთა-ველის თავს მოდრეიფე,
როგორც ღრუბელი ცალი - ცად
ვიყავი როცა, მე იქვე,
გუნდი ოქროსფერ ნარგიზთა

ტბის ახლოს ვნახე, ქვეშ ხეთა, -
ნარნარით, თრთოდნენ ციმციმით:
თითქოს ცას ჩამოებერტყა,
ყვავილად სახემიცვლილნი

და უსასრულოდ; ვით ზეცას,
კაბადონობდნენ ნაპირეთს:
ხელი-ხელს - ასი მიეცა
ცეკვით და ლხენით მათივე.

ტალღებს, რა ექნათ რო, მეტი?.. -
ცეკვა ვერ შესძლეს იმათებრ:
აქ უძლურია პოეტიც
და თავსაც ვერ გაიმართლებს:

უღონო ვახლდი ნარგიზთა
ამ საუცხოო კარნავალს.
მას შემდეგ... აბა რა გითხრათ:
როცა ხასიათს დაღლა აქვს,

მოვიხმობ ფიქრის ნაპირთან,
იმ აცეკვებულ სალშქროს
და გულს უნდება: ნარგიზთა
გუნდთან რომ წაითამაშოს.




Daffodils

I wander'd lonely as a cloud
That floats on high o'er vales and hills,
When all at once I saw a crowd,
A host, of golden daffodils;

Beside the lake, beneath the trees,
Fluttering and dancing in the breeze.
Continuous as the stars that shine
And twinkle on the Milky Way,

They stretch'd in never-ending line
Along the margin of a bay:
Ten thousand saw I at a glance,
Tossing their heads in sprightly dance.

The waves beside them danced; but they
Out-did the sparkling waves in glee:
A poet could not but be gay,
In such a jocund company:

I gazed – and gazed – but little thought
What wealth the show to me had brought:
For oft, when on my couch I lie
In vacant or in pensive mood,

They flash upon that inward eye
Which is the bliss of solitude;
And then my heart with pleasure fills,
And dances with the daffodils.