უძლურ გულს რთავდა ცივი ზამთარი,
ჩემს ნაბიჯებთან ამოდ მომრიგე.
მარცხენა ხელის ცალი თათმანი,
მარჯვენა ხელზე უკუ-მოვირგე.

საფეხურები გასცდნენ მოაჯირს, -
სამამდე ვთვლიდი ადრე, რომელთაც.
ნეკერჩხლებს შორის, შემოდგომა კი,
მთხოვდა ჩურჩულით: მოვკვდეთო ერთად!

მოტყუებულ ვარ ჩემს უნიათო,
ცხრაპარასკევა ბედის სიავით.
მეც ვუპასუხე "ჩემო ძვირფასო!
ვარ ამ სიკვდილში თანაზიარი.."

ბოლო შეხვედრის სიმღერაა ეს,
შევხედე სახლს და ბნელში ვერ მეცნო.
გულგრილ-ყვითელ ფერს (ერთგან-ღა ნანთებს)
სძენდნენ სანთლები საძინებელს რომ.


Анна Ахматова

Песня последней встречи

Так беспомощно грудь холодела,
Но шаги мои были легки.
Я на правую руку надела
Перчатку с левой руки.

Показалось, что много ступеней,
А я знала - их только три!
Между кленов шепот осенний
Попросил: "Со мною умри!

Я обманут моей унылой,
Переменчивой, злой судьбой".
Я ответила: "Милый, милый!
И я тоже. Умру с тобой…"

Это песня последней встречи.
Я взглянула на темный дом.
Только в спальне горели свечи
Равнодушно-желтым огнем.

1911