მაკმიორფ, ვდგავარ შენს წინ
და თვალები დახუჭული მაქვს.
ინდიელი მართალი იყო,
როცა ამბობდა,
"თუ თვალები დახუჭული გაქვს
სულში ვეღარ ჩაგიძვრებიან."
მაკ, მე ძალიან ბევრს ვფიქრობ ბუდეზე,
რომელსაც თუ არ ავაშენებთ,
რომელშიც თუ არ შევიყუჟებით
უნდა გადავუფრინოთ მაინც.
როცა მახსენდება შენი უძილო თვალები
და შავი ჩრდილები მათ გარშემო,
ვფიქრობ, რომ ძალიან გიხდება დაღლა,
რომ უფრო მშვიდს და ისეთს გხდის,
ხელებში მოქცეულ ჩაის ჭიქას რომ მიაწვდი
ფეხებთან ჩამოუჯდები და მუხლებზე მოხვევ ხელებს.
ასე იჯდები პლედმოსხმული მის წინ უხმოდ
და უყურებ,
უყურებ იქამდე,
სანამ არ გაუვლის ეს დაღლა,
ეს სიმშვიდე
და არ გაიხურავს კარს.
შენ არ გახსოვს, შენ არ იცი,
რომ ერთ დღეს ჩავკეტე ჩვენი საძინებლის კარი,
კისერზე მსხვილი თოკი მოვირგე
და როცა სკამისთვის უნდა გამეკრა ფეხი
გამახსენდა შენი ფერმკრთალი ხელები,
უძილო თვალები,
მუხლები..
ოთახში გამოვიქეცი და გკითხე:
"მაკ, გინდა ფილმს ვუყუროთ?"
შენ გამიღიმე.
ღმერთო, როგორ უხდება ღიმილი მეთქი გავიფიქრე
და მთელი ღამე,
თოკის ნაცვლად შენი ხელი, რომ მქონდა შემოხვეული
ვგრძნობდი,
რომ ვერასდროს გავკრავდი ფეხს სკამს,
სანამ ოთახში,
ჩვენს ოთახში იქნებოდა შენი მშვიდი,
დაღლილი სუნთქვა.