არ მინდა დაგტვირთოთ და მოგაწყინოთ თავი, მაგრამ სათქმელი ბლომად დამიგროვდა. შევეცდები უბრალო ვიყო წერისას და განსაკუთრებული მაღალფარდოვნებით არ შემოვიფარგლო, რადგან გასაგები იყოს თქვენთვის ყველაფერი.
  უკვე 2008 წლის 27 აგვისტოა, ღამის 00:45 წუთი. მომეძალა ვნება სიტყვებისა და მუხტი ასოებისა! სურვილი გაჩნდა თქვენთვის მეამბნა ის მოვლენები რაც ამ თვეს უკავშირდება და ჩემი თავისუფალი, მიუკერძოებული ანალიზი გავამზიურო თქვენი მომავლის აივანზე, რადგან შემდეგ აივნიდან გადახედვისას ნათელი და უშფოთველი მომავლით დატკბეთ.
მე შვილებო ვცხოვრობ ისეთ სახლში რომელსაც სამი ავტონომიური აივანი აქვს. თითო აივანზე გასვლისას თითო პრობლემა ექმნებოდა მათ. ისინი რყევას იწყებდა. მეშინოდა გასვლა, მაგრამ დადგება დრო როცა მათი გამყარებით სამუშაოებს წამოვიწყებთ. ჩვენი თაობა თუ ვერ შეძლებს ამას დამიჯერეთ ამას თქვენ დაამთავრებთ, რადგან ასეთია ნება-სურვილი ღვთისა!
  ერთია ნათელი: - ჩემს სახლს ნათელ მომავლისკენ მომზირალს არც ერთი აივანი არ მინდა ჰქონდეს. არ არის საჭირო! მხოლოდ მთლიანად სახლი უნდა იყოს აივანი და სივრცე, რომელშიც ნაკვალევი მომავლისა წითელი ფერის არ იქნება, არამედ, მხოლოდ ციდან წამოსულ ფერს აირეკლავს.
  მოდით შვილებო გეტყვით თუ რა როლი უკავია ჩემს სახლს და მასზე მიშენებულ აივნებს. სამივე აივნის არსებობა ჩემს სახლში ვთვლი, რომ დამანგრეველია და უადგილო. კიდეც გამართლდა ეს ჩემი მოსაზრება 2008 წლის 6 აგვისტოდან. დაიწყო სრული რღვევა მისი. მე კი უიარაღომ რა შემიძლია გავაკეთო? მხოლოდ ერთი რამ, საზოგადოებრივი იარაღი მოვიმარჯვო და ფურცლებზე თავისუფალი, მიუკერძოებელი, სუვერენული, ერთიანი, ძლიერი ასოებით კემსვა დავიწყო სიტყვისა სახლი! ამით საკუთარ თავს განაჩენი გამოვუტანე ღმერთისა და სამშობლოს წინაშე. მე ვერ უარვყოფ თქვენს თავისუფლებას და ამასვე ვურჩევ ყველას! თუმცა ვინ ვარ მე, რომ თქვენ მამებსა და შვილებს გირჩიოთ? ერთი უბრალო თქვენთაგანი, რომელიც თქვენსავით აქ ამ ქალაქში დაიბადა და აღიზარდა. შეიძლება გაცილებით ჩემზე უკეთესი გამოსავალი იპოვოთ ან თუნდაც იარაღამდე მიგიწვდეთ ხელი და უკეთ დაიცვათ სამშობლო, მაგრამ ფაქტი ჯიუტია ყველამ ის საქმე უნდა აკეთოს რაც შეუძლია. არ გაძალებთ. მე კი მხოლოდ ასოების კემსვითა და სიტყვათა კაზმულობით შემიძლია დანაგვიანებული სახლი დავასუფთაო ან მას გავაწმენდინო ვინც დამინაგვიანა. დამერწმუნეთ არც ეს გზაა მოფენილი ია-ვარდებით. გასაოცარია ეს ყველაფერი, მაგრამ ერთზე კი ნამდვილად მეტყველებს, აგრესია და ცილისწამებები რუსეთის მხრიდან გაცილებით ადრე დაიწყო. სიმწიფე კი 2008 წლის 6 აგვისტოს დაიწყო. ჩვენს ქალაქს მათი რისხვა 2008 წლის 8 აგვისტოს საღამოს 00:00 წუთზე დაატყდა. ძნელია შვილებო ვილაპარაკოთ იმ დანაკარგებზე ან ჩვენს გმირებზე, რომლებმაც თავი შესწირეს დღევანდელობასა და სამშობლოს სიყვარულს. ვიცი და მჯერა იმისა, რომ თქვენი სიჯიუტეც სამშობლოს დაცვისა! იფეთქებდა თქვენს სულში, მაგრამ წლოვანებას რა ვუთხრა?! თქვენ მხოლოდ სამისა და ერთი წლისანი ხართ. მე? - მე ხო მქონდა წლოვანება? რატომ არ დავდექი სამშობლოს დასაცავად? მიზეზი რა არის? ჩემი ინერტულობა? - არა! ჯერ მე შემიყვარდა ჩემი სახლი და შემდეგ თქვენ გაჩნდით ამ ბუდეში. გაგიყვანეთ ქალაქ გარეთ, სოფელში და ერთ საათში დავბრუნდი ქალაქში, რათა დამეცვა ჩვენი წინაპრის მიერ დანატოვარი სახლი. თუმცა ყველგან ერთნაირი საშიშროება სუფევდა. განსხვავებით 1921 წლისა დღევანდელობაში მსოფლიო დაირაზმა ოკუპანტების წინაშე და დიპლომატიური მსოფლმხედველობით იწყეს ნაბიჯების გადადგმა.
  ყველაფერ ამას წინ უსწრებდა შიდა პოლიტიკური არეულობები. წოდებული სახელმწიფო გადატრიალების სახელწოდებით, რამაც განაპირობა და ხელი შეუწყო რუსეთის მიზნების განხორციელებას სახელწოდებით „დიდი რუსეთი ისევ კომუნისტია”. მათ ეგონათ, რომ საქართველო ყოველივე შიდა ბატალიების შემდეგ გატყდებოდა და დაისაქსებოდა ქართველების აზრი სხვადასხვა მიმართულებებით. სურდათ დასაყრდენი ადამიანები ეძებნათ, მაგრამ კოვზის ძიებისას ისევ ნაცარს დაუწყეს ქექვა. კიდევ იმედი ჰქონდათ მსოფლიოს ინერტულობისა. ჩვენი პრეზიდენტი კი ამ მოვლენების დროს გახლდათ მიხეილ სააკაშვილი.
  ჩემებო! განა საკუთარი სახლის აივანზე ექვს ადამიანს დააყენებთ თუ ის ხუთ კაცზეა გათვლილი? რათქმა უნდა არა. ან მეტყვით თუ ის მეექვსე ჩემი მეგობარია, მაშინ, როგორ მოვიქცეთო? გეტყვი – თუ ის შენი მეგობარია დააყენე და მეგობრისთვის თავი გაწირე!
  საყოველთაოა ჩვენი ტკივილი და გლოვა. ცრემლთა ნაკადულმა მთელს საქართველოში გაკვალა კალაპოტი და მომავალში, მხოლოდ ეგ კალაპოტი დარჩება ამოუვსებელი, როგორც იარა რჩება ადამიანის სხეულსა და სულში. მინდა განვავრცო თემა:
გემრიელი ლუკმა, როგორ ფიქრობთ პირველია თუ ბოლო? სმის დაწყებისას პირველი ჭიქა ჭირს თუ სმის დამთავრებისას ბოლო?
  კითხვები ერთი შეხედვით შეიძლება მარტივად მოგეჩვენოთ, თუმცა პასუხის გასაცემად ყოყმანი მაინც მოგიწევთ. ჩემთვის პირველი კითხვის დასმისას ვუპასუხებდი შემდეგს: - ლუკმა ადამიანის მიერ მზადდება და ის შეიძლება უგემურიც იყოს და გემრიელიც, არსებითი მნიშვნელობა არ აქვს პირველი იქნება თუ ბოლო. ასე, რომ გემრიელი ლუკმა ჩემთვის ყოველთვის გემრიელი იქნება. აი უგემურს კი პირთან ახლოსაც არ გავიკარებდი. ასეთი უგემური ლუკმა გახლავთ რუსეთი ჩემთვის და თქვენთვისაც. ახლა მეორე კითხვაზე გიპასუხებთ: - სმა, ეს პროცესია კარგი, შედეგი კი მრავალფეროვანი. ზოგი ინელებს, ზოგიც ვერა. სანამ ადამიანი სმას დაიწყებს გაცილებით დამაჯერებლად და მოაზროვნედ გამოიყურება, მაგრამ ეს არ აიძულებს სმის დაწყებაზე უარი თქვას, რადგან თვლის, რომ ის ამ თავდაჯერებულობით ბოლო ჭიქამდე მიაღწევს, ხოლო ბოლო ჭიქის დანახვაზე ყველაფერი ერთფეროვანი ხდება და ხვდება, რომ ის სხვისი საპატრონო ხდება. ეს კი დაემართა საქართველოს. საპატრონო კი არ უნდა გახდე არამედ პატივსაცემი ქვეყანა. შენი სმის პროცესი მრავალფეროვნებიდან ერთფეროვნებამდე არ უნდა მიიყვანო, ამიტომაც მირჩევნია აქ პირველი ჭიქა და არა ბოლო. იგივეს გირჩევთ თქვენც.

27.08.2008 წელი

გიორგი გახოკიძე