2011 წლის 25 ივნისი

მთის წვერზე ბინა დამედო
ირმებს ვწველიდი დილაზე,
ძილს სულ არაფრად ვაგდებდი
დღისა და ღამის მიჯნაზე.
გაუმაძღარი სულები
ქვევით სულ შურით გრგვინავდნენ,
ეწადათ მინდვრის გახმობა
ჩემი სახლ–კარის მიწაზე.
ყველა იმათი წადილი
თავქვე გარბოდა ყირაზე,
დემონებს დარდი მოაწვათ
ვერასგზით დამაზიანეს.
ერთურთში ბჭობა გაუხდათ
მითვლიან თავის მუქარებს,
ღმერთის წყალობა აბა მათ
საიდან უნდა უყვარდეთ.
არც მე არ ვწყრები არ ვღელავ
და არც ვარ იმათ უარზე,
ბოროტება რომ არ იყოს
სიკეთე ვიღას უხარდეს.
ასე ცვლის ცაზე
მთვარეს მზე,
სიკვდილს სიცოცხლე მქუხარე
ჩემი მთის წვერი კიდევაც,
თვალებს სიმწვანით მიხარებს.
ღმერთო მიცოცხლე სულყველა
ვინაც მე გულით მიყვარდეს,
ამ ჩემი ხალხის ჩივილი
წყალობად შემოგვინაცვლე.
ჩვენი სამშობლოს მოშურნი
თავიანთ სახლში მილალე
და თუ თავქვევით დავეშვათ,
შენი ხელ გამოგვიწვადე.
შენი რჯულისა დამცველნი
ვაჟნი, დიაცნი გვიმრავლე,
დედა ურწევდეთ აკვანსა
ალგეთს ლეკვები ღრინავდნენ.
ბინა დავიდე მთაზედა
ალქაჯთ კარები მივჯარე,
ერთურთსამც დაერევიან
დაგესვლენ, გაუჩინარდნენ.
ამ ჩემ მთის წვერზე მინდორი
სულ ყვავილებით ბრდღვიალებს,
ბოროტებას სძლევს კეთილი
ამას თუ  გულით ვიწამებთ.