თაროზე ობდებიან წიგნები, თავში - ფიქრები, სხეულში - გრძნობები . ადამიანები გაბუსხულები დგანან, იფხორებიან ოფოფებივით, ბაყაყებივით იბერებიან და ყიყინებენ, ჭიჭყინებენ. დგანან და მოსისხლეებივით ზვერავენ ერთმანეთს . დგანან და დუმან . უტიფარ თვალებში უელავთ კვაჭუნიები. ტუჩები - მოკუმული, ცხვირი - მრავლისმთქმელად აბზუებული. რაღაცნაირად იბნევი მათი ყურებისას, მზერას ვერ უსწორებ . ისე გიყურებენ, თითქოს საკინძე გაქვს ჩამოხეული - ამრეზით , წარბებსზემოდან. დადიან - ჩქარა, საქმიანად. მზერა - წინ , რომელიმე წერტილს მიშტერებული. ვერავის გამჩნევენ (ვითომ) ... თქვენი სხეულის ყველა წერტილი , კანის ყველა ფორი აქვთ გაჩხრეილი , გასინჯული , შეფასებულ-აწონილი . ფრთხილად იყავი, ჩემო .. გთხოვ, ფრთხილად იყავი . არ დახუჭო თვალები, არ დახუჭო ! არ დახუჭო, კოცნას არ გაღირსებენ! არ დახუჭო, არავინ დაგიკოცნის სახეს ! გთხოვ, მომისმინე! თვალებში ტალახს შეგაზელენ, კლდიდან დაგაგორებენ, ყურებს სველი ქვიშით ამოგივსებენ... გთხოვ, გაახილე თვალები, ჩემო ! ჩემო, მეც მათნაირი ვარ . გესმის? ჩაიხედე სარკეში!

ყველაფერი ისეა, როგორც არის.