შენ კატის ნაბიჯით,
აფხიზლებ მაგ ქალაქს,
და გირლიანდები თვალებში გრჩებიან.
მე, კი აქ თბილისმა დღეს,
ისე დამღალა,
რომ ამ დროს ყოველთვის წუწუნი  მჩვევია...

აბა თქვი რას შვრები,
მოჰყევი თუ გინდა
მე, მაინც არ ვიცი რას ვიზამ ამჯერად...
როდისმე ყველაფერს,
დავიწყებ თავიდან
(ვამბობ და საკუთარ თავისაც არ მჯერა.)

შენ, მიდი თამამად გაჰყევი ქუჩებს და
მე, ბებერ სოლოლაკს,
ავივლი აღმართით.
და ჩვენი შეხვედრა უეცრად თუ შედგა,
ვთქვათ ის, რაც აქამდე იყო და...
არა ვთქვით.