თითქოს უმისობამ ჩაილურის წყალი დალია
ბანალურ სიტყვებს აღარ მოსდევს გულის ფანცქალი
სუფრასთან მჯდომმა სიყვარულის თასი დალია
და უთქმელ სიტყვებს აღარ ნანობს პატარა ქალი

თითქოს უმისობამ გულში კვალიც აღარ დატოვა
წარსულში ნათქვამს დაუკარგავს დღეისთვის აზრი
და დავიჯერო რომ მათ გრძნობას გადაათოვა?
რომ შემოდგომის ფოთოლცვენამ დაკარგა აზრიი?

თითქოს უმისობას მოერია ზამთრის სიცივე
ბებერ ალიონს მოკლებია მზისგან სხივები
მაისის თვეში მიზეზია ისევ იგივე,რომ
წითელ ღაწვებს დაჰკიდია ცრემლის მძივები

თითქოს უმისობას შეუჭედავს შავი სუდარა
და სიყვარულსაც დაუკარგავს აზრი,მნიშვნელი,
დასასრულს უკვე აღარ შველის ხვეწნა მუდარა
ბედნიერ წუთებს რომ იხსენებ მე ვერ გიშველი

თითქოს უმისობამ გადაცვარა ზამთარში მინა
აქ ტირან გრძნობას დაუკარგავს ფანტაზიები
მე შემიყვარდი ბუნებამ რომ დააცემინა
და მახსენდება მოუძღვნელი დამრჩა იები

თითქოს უმისობა გაემიჯნა გათელილ სხეულს
აღარც წარსული ახსენდება დაღლილ გონებას
და როცა მთვარე დამინახავს ქუჩაში ეულს
უკვე მივენდე წუთისოფლის უტიფარ ნებას

თითქოს უმისობამ ნოემბრის სუსხს გაუღო კარი
ნაფერებ ფიფქებს ემთხვევიან მისი ტუჩები
და გასათბობათ ერთი ჭიქა თუ გადაკარი
ამაოებას მიეცემი და მერეეეე
სულ ერთია სულ ყველაფერი...