სიგიჟე (იური სემეცკი)

<<მაუწყებელთან>> ერთად სიგიჟე მოდიოდა.
უყურებდა, უსმენდა, და მიირთმევდა კატლეტს.
ეგონა, კიდევ ცოტაც და ყველას ჩაითრევდა
სევდა საფანტით აჩეხილი სხვისი ზაფხულის.

სამხრეთიდან სიცხე უტევდა, მძლავრად ურტყავდა
კონდახით, ჩექმით, დანაშაულით ჯარისკაცის...
ცეცხლში გახვეულ ბოინგს ხედავდა, დაგვიანდა
თხოვნა, მუდარა, ძებნაც კი დამნაშავეების.

<< ახალი ამბების>> დასრულების შემდეგ კი ის
იდგა ვით მხუთავი სმოგი, ოფლად იღვრებოდა.
სურვილი გიპყრობდა საბნის ქვეშ ქვეყნის დამალვის,
მაგრამ ცრემლის არ სჯერათ, სამსახურიც ელოდა.

იმ დღეს სახლიდან გამოსულს სიგიჟე მისდევდა.
მეტრო, <<კომსომოლკა*>>, ტორმუზის საზარელი ხმა.
და მაინც მოხდა, ის შეითრია სხვისმა ზაფხულმა,
დაყვირებამდე ახალი ამბებით გაჟღენთილმა.


ქართულად ითარგმნა  08.11.2014
<<კომსომოლკა>> - მოედანი


Безумство                                                                                                                     
Юрий Семецкий                                                                                 

Оно приходило утром, всегда с «Вестями».
Он молча смотрел и слушал, и ел котлету.
Казалось, ещё немного, и всех затянет
в расколотое картечью чужое лето.

Жара наступала с юга и била в ноздри
прикладом и сапогом, и виной солдата...
Он видел горящий Боинг, но было поздно
просить, умолять, разыскивать виноватых.

Когда завершались «Вести», Оно стояло
удушливым смогом или струилось потом,
и страшно хотелось спрятать под одеялом
весь мир, но слезам не верят, и ждёт работа.

В тот день он из дома вышел. Безумство - следом.
Метро, «комсомолка», тормоз, визжащий дико.
Его затянуло всё же в чужое лето,
пропахшее новостями ещё до вскрика.

                                                  22.08.2014


© Copyright: Юрий Семецкий, 2014
Свидетельство о публикации №11408220307


---------------------------------------------------------


ლექსებს ვუკითხავ მეძავს ( იური სემეცკი)

სურნელება შროშანის და კესანის.
ტკბილ ვნებაში დაკუჭული ლოგინი.
მე ვუკითხავ ლექსებს ლამაზ მეძავს,
ვის წავუკითხო კიდევ სხვას არ ვიცი?

გრილი ჰაერი – ლურჯი, გამთენიის –
ფრანგული დუხის* სუნით გაჟღენთილი.
ეს როგორ მოხდა, ნეტავ, რომ რუსეთს
აღარ სჭირდება ლექსები-ჟღერადი?

მეძავი კი ნაზი და ლამაზია,
და, რატომღაც, დილიდანვე მხნედაა.
გაიღიმა და მშვიდად იკითხა:
რომელი საათია? უკვე... დროა...

შემდეგ პროსპეკტზე მივრბივარ ქოშინით
დასევდიანებულ სახეებს შორის,
დილის გრილი ქარის შეძახილით,
წამწამების უნებლიე ხამხამით.

იქნებ არც ისე მნიშვნელოვანია
სად, საიდან, როდის? თუმცა, ისევაც,
ჩემს გულის სწორს შევხვდები ერთხელაც,
და მას მე ლექსებს არ წავუკითხავ სულაც.

ითარგმნა 01.06.2014

–––––––––
დუხი* –სუნამო





Я читаю стихи проститутке

Юрий Семецкий

Запах ландыша и незабудки,
Смята в сладкой истоме кровать.
Я читаю стихи проститутке,
А кому же еще их читать?

Стылый воздух - предутренний, синий -
С ароматом французских духов.
Как же это случилось в России,
Что не нужно ей больше стихов?

А путана мила и красива,
И свежа, почему-то, с утра.
Улыбнулась и тихо спросила:
Сколько времени? Ах… мне пора.

А потом я бежал по проспекту
В окружении сумрачных лиц,
Подгоняемый утренним ветром
И нечаянным взмахом ресниц.

И, возможно, не так уж и важно
Где, откуда, когда, но опять
Я любимую встречу однажды
И не стану стихи ей читать.


© Copyright: Юрий Семецкий, 2007
Свидетельство о публикации №107052300020