,,ვარდის ფურცლობის ნიშანი არი
                                                და დრო ახალი პაემანისა!...’’
                                                                  გოგლა ლეონიძე

                                                     
ქსანზედ, არაგვზედ უკვე დამწიფდნენ
                          ხოდაბუნები თავთუხებისა...
არ მომიმკია...  იქვე დავტოვე,
                            რადგან ყივჩაღი შემომეფეთა...
შემომეფეთა კი არა და...
                        აი, უკვე ორას წელს ვაბამ,
რაც თავზე მადგას და მართმევს საგზალს...

მე კი, ,,პური მთხოვა და ვაჭმიე,
                              ვურჩევდი თავთუხისასა,
      ღვინო მთხოვა და ვასმიე,
                                ვურჩევდი ბადაგისასა,’’
      ცოლი მთხოვა და ვაძლიე,
                                ღიმილით მივა სხვისასა...
აფერუმ!... ასე რამ დაგცა,
                          ნაყმევო გუდან ჯვრისასა!

ხომ ასე ვუთავქონებდი...
                        დღეს მაინც შემომესია:
თავი რომ გადამიჩეხა,
                        მერე გორებიც მიქცია!
ლამის მცხეთასაც უმტვრია
                            შეხსნილი საკეტურები,
ღვთის მადლით, ცოტას გადავრჩით,
                            რომ არ გვილეწა ტაძრები...
თან ზეით გადმოგვძახოდა,
                          ჩვენა ვართ თქვენზე მართლები!

ყივჩაღს რომ შემოვეფეთე,
                          გზას მარტო როდი მოვები...
ნაწვევნი, ნაქეიფარნი,
                      თან მახლდნენ ,,ახალ’’- მოყვრებიც...
მირჩევდნენ, უთავქონეო,
                        თორემ ჩაგყლაპავს მორევი!
თუ გვისმენ, ვერას გაბედავს,
                            შევიქცევთ ტყუილ ლაყაფით...
სხვა რა გზა მქონდა,
                    ვირწმუნე მათი ლამაზი არაკი...
მაგრამ რომ შემომეფეთა
                        ყივჩაღი ავი, ნამწყრალი,
პურ-ღვინოს ვინ დაეძებდა,
                          თავზე დამამხო ქალაქი...
ყივჩაღთან ვინ რას გიშველის,
                            შემომეფანტნენ ,,მოყვრები’’,
(საბას ელჩობის დრიდან, წინათაც ბევრჯერ მოვღორდი)
არმობით გულმოწურული,
                          ვანამუსებდი ნაკაცართ,
და რა ვიცოდი, თუ ყველამ
                          უკვე ნამუსი დაკარგა!

მე კი, გუდანის ჯვრის მადლმა,
                                ნეტა, ვის ვეთავქონები?!
ვინ დამიბრუნებს მიწა-წყალს,
                              ლაყაფით, სისხლნატბორები?!

მარტო კაცს ჭამაც ბრალად აქვს,
                                  მაინც სულ ამას ვგონებდი,
ყველგან ვეძებდი მოყვარეს,
                          სტუმარს, ვით უფალს ვმონებდი,
მაგრამ ეს წუთისოფელი,
                          ვის აცლის თვალის მოხუჭვას?!

დღეს გზა-შარაზე, სულ მარტოს, ყივჩაღი შემომეფეთა!

                                                  14.12.08წ.