და როცა თოვლი ამივსებს თვალებს,
მაშინ,როდესაც ფანტლად ვგროვდები,
მაშინ დავტოვებ მთების მწვერვალებს,
და უმალ შენთან გამოვქროლდები...

ვერ შემაჩერებს კლდეთა კედლები,
მუშტით გავიტან კლდეს გაუპობელს;
მაშინ ხელიდან ვერ გამეცლები,
ფიქრსაც დავლაშქრავ,ფიქრს დაუნდობელს.