მესიზმრა სახლი,
ყვითელი სახურავითა და
მწვანე ფანჯრებით,
ზუსტად ისეთი, როგორიც მახსოვდა,
მაგრამ კარებების გარეშე. 

და მესიზმრა, რომ ვეღარაფრით
ვუპოვნე გასაღები
ამ არარსებულ კარებებს. 

ჩვენ ახლა
ოთახის მოპირდაპირე კედლებს ვეყრდნობით ზურგით.
არაფერს ვამბობთ,
თითქმის აღარაფერს ვგრძნობთ. 

და მაინც მგონია -
აიწყვეტენ თავს სისხლძარღვები,
დაგედევნებიან,
და ვყვირი,
ვყვირი, ისე, რომ ქვეყნად ვერავინ იეჭვოს
- ხმას იღებსო. 

წარმოსახვა კი თავისით მიშენებს სახლს,
სალათისფერ პალიტრაში ჩაფლულს,
ყვითელი სახურავით,
თითქმის ისეთივეს, როგორიც დავიმახსოვრე,
მაგრამ კარებების გარეშე,
ჩემ გარშემო,
რომ ამჯერად სამუდამოდ აღმოვჩნდე შიგნით.