ზღვისფერი თვალები აქვს დედაჩემს.
ცა რომ ზღვამ მკერდზე მიიკრა ისეთი
და როდესაც ზღვაში მინდება გასვლა
ვთხოვ, რომ მიყუროს..
რა უნდა ვთქვა
შენ რომ მოგიხდეს?
ან რაზე უნდა გესაუბრო,
შენ ხომ იცი ჩემი უცნაური ხასიათი,
რომ შემოვჯდებოდი ხოლმე ფანჯრის რაფაზე
ან იატაკზე გავწვებოდი და ვიხსენებდით წარსულს
და რამდენჯერ გამოვიგონეთ მომავალი.
რამდენჯერ მოვრთეთ სახლი.
რა უნდა გითხრა.
უბრალოდ ერთ დღეს მოვალ და ჩაგეხუტები.
შენი უხეში.
ჯიუტი შვილი.
გეტყვი რომ ყველაფერი კარგადაა.
რომ რაც იყო იყო..
ახლა ასეა..
ჩვენ ყოველ ღამე ვლაპარაკობთ ტელეფონით
და შენ გულს გტკენს ჩემი სიჩუმე.
მერე მეუბნები რომ დავიძინო.
მე ვწვები და წეროებს ვითვლი,
რომლებიც შორს მიფრინავენ.
ერთ დღეს ხელებს გავშლი და გამოვყვები.
დედაჩემმა არ იცის ცურვა,
მისმა შვილმა არ იცის ცურვა
და თუ ცხოვრებამ ყულფები არ მოგვიჭირა,
ამ ზღვაში, რომ არ დავიხრჩობით
უეჭველია..
დედაჩემს ზღვა დააქვს თვალებით..