მე ხომ ყოველთვის მივდიოდი, როცა ყველა რჩებოდა აქ.
ვტოვებდი მათ. და მივდიოდი.
და ჰენზელივით გზებზე ვყრიდი
სინანულის მცირე ნამცეცებს.. ალბათ ოდესმე დავბრუნდებოდი...
ჩემგან ყოველთვის მიდიოდნენ, როცა მსურდა დარჩენა აქ.
მტოვებდნენ შინ.. და მიდიოდნენ.
და მთელი მონდომებით შლიდნენ თოვლზე ნაცრისფერ ნაკვალევს.
ალბათ არ სურდათ მათ დაბრუნება..

ასეა. როცა თოვლში დგახარ. მუხლამდე გწვდება
და მაინც, ტანზე გრძნობ შეხებას თეთრი თითების
გარშემო თეთრი გოგონების მოთეთრო წყება
კომუნისტური პამფლეტივით ფრიალებს ქარში...
და მზეც გამდნარი ლითონივით ქრება. ინთება.
რთულია მთა. და უფრო რთული ციალი მთების.
აქ არ არიან არც ხეები და არც გინდება,
რომ დაგირღვიონ მყუდროება  მწვანე სიჩუმით.
ასეა. როცა თოვლში დგახარ კაცს დაგაფიქრებს:
ამ მთაზე ამ თოვლს ოდნავ მჟავე სურნელი დაჰკრავს.
მემაწვნის სუნი. შენს ფანჯრებთან დილით რომ დაქრის.
გძინავს თბილად და მაინც  გიყვარს ცივი მაწონი.

"მე ხომ ყოველთვის მაგონებდა მაწვნის სუნი ბავშვობის სახლს.
და მერე მკლავდა არდაბრუნება.
ორთქლმავალიდან ამოსული კვამლი იყო ჩემი ცხოვრება.
თავიდან მჭიდრო. შემდეგ უხეში.
ჩემთან ყოველთვის მოდიოდა თეთრი ბაბუ. აღებდა კარს.
ქროდა ორპირი ქარი ზღაპრების.
და მერე ნამდვილ ცხოვრებასაც მოვუძებნე ხუთი კუნჭული.
თქვენ ვერ გამიგებთ. არც მე მესმის."

სიმართლე გითხრათ, ეს ასეა, როცა იმხელა
თეთრ თოვლში დგახარ, რომ არ იცი საით წახვიდე,
მთები მღერიან არსადწასულ, გმირთა სიმღერას.

"დღეს აქ არიან!
აქ არიან!
დღეს!
აქ!
ყველანი.
არ გადაყრიან სანაგვეზე მათ მახვილებს!
არ გადაყრიან სანაგვეზე შვილებს!
არ გადაჰყრიან არასოდეს მტერს გზად ისინი!.."

ასეა. უკვე დიდი ხანი დგახარ ყელამდე
თოვლში და ფიქრობ: (აღარ არის გამოსავალი)
"თქვენ მთებო წადით. და დამტოვეთ. ასე ჯობია.
დღეს აქ არიან!
აქ არიან!
დღეს!
აქ!
ყველანი!"
როცა მტოვებენ. ან პირიქით. მთები მღერიან...
თოვლი კი თეთრი ნაგავია, რომელიც მოდის
დროგამოშვებით..