შენ ამბობ,
რომ ეზოს ნარცისების სუნი შემოგყვა
სახლში,
ოთახში.
მე გეუბნები, შენი სუნი მათ ასდით გარეთ.
შენ გეღიმება.
ხოლო ღამე, ამასობაში,
იწურება და აივნიდან ბოლო სიგარეტს
ისვრის ჩვენს ზემოთ სართულიდან
კოჭლი მოხუცი.
საწყალს ლოთობა მოეძალა ამ ორი წლის წინ
ახლა ნევროზი, უძილობა აწუხებს ასე.
გეყვარებოდი, მომხედავდი და მომივლიდი
მეც თუ მაგ მოხუცს ავეკიდე და დავემსგავსე.
შენ გეცინება,
შენ ბუზღუნებ,
საბანს იფარებ,
თვალებს მალავ და ა.შ.
აქვე ვარ, ხელის გაშვერაზე, სიტყვის მანძილზე
შენ კი თითებით, ტუჩებით და თვალებით მეძებ.
განა რამეა, ამბავია ან მოსაყოლი,
განა სათქმელი ვინმესთვის და სალაპარაკო;
უბრალოდ ასე გამაწვალებს
ყოველი ღამე
როცა ცივა და გადაიღებს,როცა
აღარ თოვს.
სისულელეა.
უფრო სულის გაშიშვლებაა
ახლა ყველაფრის გახსენება და მოგონება,
მაგრამ ხომ მიცნობ, რომ შიგნიდან შემომიტევ და
შენი ცხოვრება ჩემგან წასვლის მანიფესტია.
...........
არავინ ამბობს, რომ ეზოს ნარცისების სუნი შემოყვა
სახლში,
ოთახში.
მე ჩემთვის ვამბობ - შენი სუნი მათ ასდით გარეთ.
და მეღიმება.
(სხვასთან ხარ. მისი მეზობელიც ისვრის სიგარეტს)
მაგრამ ეგ სუნი, ნარცისების, ან უფრო შენი.
მე ვიცი, მისთვის
არაფერი არ ეღირება.