წვანან თოლიები
ფერთა სილურჯეში,
დაისისფერია
სივრცის სიმარტოვე,
ზღვა კი უმზეობის
განცდით ირუჯება,
ტალღებზე ქაფიან
სითეთრეს ათოვებს.

ცის ქვეცნობიერი
მზერით ვიზომები
ნაირსახეობა
უბრალო მელექსის,
ჰორიზონტალური
კვებავს სტრიქონები
ლექსს,
კაცობრიობის
უბადლო ელექსირს.

მთვარე ნახატია
თითქოს
გროტესკული,
გაუაზრებლად რომ
გასჩრია ხეივანს,
ჩემი არსებობა
მხოლოდ
პროტესტია
სიკვდილის მიმართ
და პირიქით...
დღეიდან.