ვეძებ და ვეძებ, ტყე-ღრეში დავალ,
რკინის ქალამნებს ძირი გაუცვთა,
მე ვერ ვიპოვე ადამიანი, რომელიც წყლულებს
                                                  დამიამებდა.
მეამიტი ვარ, მეამიტობას, სანამდე უნდა ვაფრიალებდე,
ო, ჩამოვკარი სამყაროს ზარებს,
ო, მაზრიალებს, ო, მაზრიალებს,
მჩხვლეტს ნემსებივით მტრობის შედეგი,
აღარავისკენ მიმეჩქარება.
და ესე დავრჩი როგორც ქანდაკი.
წვიმა და თქეში მომეკარება,
ჯავრს ამოიყრის მთელი ბუნება,
დამათოვს, ალბათ მერე დადნება.
არავის უნდა,
არავის არ სურს,
არავის არ სურს
ჩემი გაგება.
                        02.12.12. „ნარგიზი“
                                                ქობულეთი