ახლა ვზივარ და ტაძრის ეზოში,
ვტკბები ბუნების სველი ნოტებით,
ამ ლამაზ მშვიდ და ნაზ გარემოში,
ისმის გალობა ანგელოსების.

გულში შემოდის კრძალვა ფარული,
და  ზეციური  რითმა  წვიმების,
ლოცვა ცრემლი და ღრმა სინანული,
არის წუთები სულის წვალების...

დროა ყოფნის დ არ ყოფნის ერთად,
ბრძოლა სიცოცხლის მარადიული,
ამ ქვეყნიური ცხოვრების მეტად,
დიდი გამოცდა იმ ქვეყნიური.

ახლა ეს წვიმა სულშიც კი ატანს,
კვლავ ზეციური მელოდიებით,
მოვა ქარი და ფიქრებს გაფანტავს,
გული კი გრძობით ფეთქავს იებით.

ეს ჩემი ლექსიც ცრემლმა დანამა,
ლექსი სიტყვებად ვეღარ დავტიე,
ეს ჩემი ცრემლი და მწუხარება,
უფალო ჩემო გთხოვ მაპატიე!...