დგას ახლა სადღაც ცილინდრით და
მთვარის საყურით
ლექსია მისთვის ჩირაღდანი,
ღამე - თვისტომი,
დგას... დეკემბერში ამოვლებულ თბილისს გაჰყურებს... 
ეს დღეც დარდია,   
ეს დღეც უცხო ამეთვისტოა. 

ჭრიალებს კარი, იბრიცება ქარის კარცერი...

ვიცი, ამ წიგნსაც არ ექნება რამე წარწერა,
უბრალოდ ყდაზე ეწერება
მისი სახელი.