სადაც შენ ცხოვრობ,
იქაც წვიმდა წუხელის ღამით.
სველ საწვიმარში გამოწყობილს
გხედავდა ქარი.
მომღერალ სულით მიჰყვებოდი
გადაღლილ ქუჩებს
და რაღაც ახალს პოულობდი
სიმშვიდის ფასში.

შენ გაგახსენდა,
როგორ ვისხედით
ზღვის პირას სამნი
და როგორ ვხვევდით
თამბაქოს კვამლში
ჩვენს მქრთალ ოცნებებს.
ზღვა იყო წყნარი,
ქვიშიან ნაპირზე ვისხედით სამნი
და მთვრალი აზრი
მოგვიძღოდა სიმსუბუქისკენ.

შენ, ისევ შენით იბადება
აზრები ვრცელი,
ვერ მოვახერხე,
ვეღარ შევძელი მეთქვა სათქმელი.
ვერ მოვუძებნე დასასრული,
ალბათ არც ღირდა.
ვეღარ შევძელი კვანძის გახსნა,
გული დამძიმდა.
ამიტომ ალბათ ამას გეტყვი
ბანალურ სიტყვით:
მიყვარხარ,
ასე გალაქტიკის კიდემდე, იცი?

ჩემს ოტელო ბაჩოს