ამდენ ემოციას მოჭარბებულს,
გული ვერ დაიტევს ხანდახან,
მერე სულის კალამს მოიშველებს
და ლექსად ფურცელზე გადააქვს...
ნაბიჯარეული დილა დარონინობს
მიგორავს დღეების ჯაჭვი,
ყველა დახოცილი ერთად შეკრებილა,
ცოცხალს რაღა უნდა მათში?!
მტვერი დასდებია წარსულ დიადემას,
წერილებს დალეწილ სკივრში,
ახლა აღარავინ აღარ მოიგონებს,
არცერთ გაელვებას ფიქრის...
და ამ ემოციას მოჭარბებულს,
ქარგავს სევდიანი ბაგე,
ვიღაც სულის კალამს მოიმარჯვებს
და ლექსის ხუხულას აგებს....