აბა რა გითხრათ,
როგორ გითხრათ,
ან როგორ
ვწერო...
ამ სიყვარულზე..
და ტკივილზე
ერთად ორივე.
არსებობს სიტყვა?!
საიდანმე,
რომ გამოვძერწო,
მხოლოდ დუმილი თუ იქნება
ცამდე მართალი...
ჩემ სახლის კარებს,
ერთი დროა აქვს გაღების
მუდამ..
ასე მგონია, ყოველ დილით,
მაცილებს
დედა...
შენითვის ვიცხოვრებ,
და ვიქნები ყველაზე ჩუმად
ოღონდ ვიცოდე ,
ახლოს ვარ და ყველგან
მხედავ..
მაწუხებს ახლა,
ყოველი დღე შენი ნერვების,
მუხლებზე სისხლებს რომ
მიქრობდი,
ერთი შეხებით..
არ ვიცი ასე,
თუ კი სჯერა ჩემი გეგმების.
შენსგარადა დედი,
გულწერფელად და
დანამდვილებით!

არც არაფერი გამაჩნია,
შენსგარდა
ვიცი
ყველა ღიმილი,
გაგიმრავლო
უზმოდ მინდა!

და როცა გულში,
დამირბიან
ბავშობის წლები,
მაშინ ვხვდები
რომ
დედა არის ,
ყველაზე
წმინდა!