დგახარ ხიდზე კი არა
მოაჯირზე.
იხსენებ ბავშვობას,
ან უფრო საქანელას.
ისეთი ადამიანი არის,
რომ მოვა და ხელს მოგხვევს..

* * *
როცა არეულ ცხოვრებაზე ვფიქრობ,
თავდაყირა ვწვები
და ყველაფერი ლაგდება..

* * *

თაროზე შემოდებული წიგნივით
ვიღაცას ველოდებით,
ვინც მოვა და ჩვენს ამბავს მოისმენს..
და მერე დღეები გვტკივა
მტვრიანი დღეები..

* * *
როცა ვფიქრობ, რომ ჩემთან არა ხარ
მერე კი გულს ვიმშვიდებ შენი კარგად ყოფნის დღეებით,
არ ვიცი უნდა მიხაროდეს თუ არა
ასეთი საკუთარი თავი..


* * *
მე მინდა რამე დაგიწერო,
ვცდილობ მართალი ვიყო.
არაფერი გამოდის..

* * *
და როცა მინდა მშვიდად ვიყო
ძალიან მაგრად ვხუჭავ თვალებს,
ცხოვრების შუქმა რომ ვერ შემოაღწიოს.
რომ არ დავინახო გაჭირვებული სახეები.
არ გამოდის,
ეს სიმშვიდე
არა,
არაფერი გამოდის.